juulia-.reismee.nl

De NS is my new BFF én karaokie

Lieve allemaal,

Happy new year, een fantastisch 2020 en het hele riedeltje, op een gezond en fijn jaar met z’n alle! Ik genoot van een turon met langka (een loempia met banaan + jackfruit, ik had een gelukje want de perfecte versie is met een gekarameliseerde buitenkant) ipv een oliebol en dat beviel wel. Verder ben ik best een nuchtere hollander (ieeeehh hollander is eigenlijk echt een lelijk woord), maar eerlijk is eerlijk, feestdagen zonder je family zijn toch een beetje raar.

Maar deze dagen gaven mij ook een geweldig, ultiem geluksgevoel, want zon/strand/vakantie, ik kon niet wachten. Ik heb geproefd van de cultuur, maar daar was redelijk wat geduld voor nodig. Maakt u kennis met de wereld van public transport aka wachten, wachten, wachten en nog eens wachten. Ongeduld? Dat kennen ze hier niet. Na ongeveer een uurtje zie ik bij een enkeling wel enige ergernis opkomen. Maar dat is dus een uur(!!!) hè!! We hebben het hier over een uur(!!!) Ik sta me normaal al te ergeren aan de bordjes +5 min vertraging van NS en als het +10 wordt of 'rijdt niet', dan vind ik dat best vervelend. En ik denk dat velen dit gevoel met mij zullen delen. Voor anderen vergaat op zo’n moment nog net niet de wereld.

Ach ja, let’s continue this story. Vroeger had je dat ene spelletje chubby bunny toch, waarbij je zo snel mogelijk zoveel mogelijk spekjes in je mond moest proppen? Ik weet niet of dat alleen een bekend fenomeen van mijn generatie is, maar je krijgt er vast een beeld bij. De jeepney chauffeur speelt dat spelletje dus ook. Als er 20 mensen knus tegen elkaar aan zitten en je denkt dat er echt geen enkele centimeter meer over is, komen er twee 'grote' gespierde mannen met drie tonnen vis (ruikt ook heerlijk hmm) en die proppen we er gewoon even bij. Twee studenten die nog willen aanhaken, tuurlijk joh, kom erin! Of eigenlijk hang eraan, want dat kan ook nog, lekker hangen aan de achterkant, terwijl de jeepney 80 km/h crosst, en links en rechts inhaalt. Het is ongelofelijk, maar waar. Maar ik heb erover nagedacht, de jeepneys en vans rijden pas weg als ze vol zitten. Het is dus eigenlijk best een duurzaam principe en daar houd ik me dan maar aan vast.

Er is verder tijdens het rijden geen tijd om van alle hectiek te bekomen, want je moet goed opletten. Als je namelijk op de plek van bestemming bent, schreeuw je hard, of soms twee keer: PARA POH, en dan klop je tegen het dak en ga je bijna kruipend (voor mij dan) eruit. Ik zou in al mijn enthousiasme bijna vergeten te vertellen waarom ik die jeepneys, tricycles en vans ook alweer nam. Ik ging naar het strand met twee meiden die ik hier heb leren kennen via het onderzoeksproject, en dat was echt leuk, ondanks wat regen. We sliepen in een cottage hutje (ik noem het buiten met een dakje), 20 meter van het strand. Ik zag s ‘avonds alle vissersboten terug komen. In het donker tussen de locals kletsen we een beetje over de vissen en het weer. Nee, absoluut geen diepgaande gesprekken of extreme emoties, maar het sfeertje gaf me een relaxed gevoel. Het was ook een van de eerste keren dat ik me echt ondergedompeld voelde in het Filipijnse leventje en dacht een mini beetje te kunnen voelen hoe het is om Filipino te zijn.

Terug naar de details. We hadden op de markt boodschappen gedaan, kookte s'avonds een éénpannige maaltijd en hadden een klein stukje buko pie als toetje. S ’nachts hoorde ik van alles, maar ik was te slaperig/had geen zin om op te staan. Rond half 6 stond ik op (god ja zo vroeg, maar ik heb hier een nieuw ritme). De honden hadden die nacht hun kerstdinertje georganiseerd. Het was één grote ravage, alles (inclusief drie kwart buko pie) was opgegeten. De tomaten hadden ze voor ons als ontbijtje laten liggen.

Ik ben naast deze trip met de girls zelf nog op pad gegaan. Tagaytay was de bestemming, vooral bekend om een heel groot meer met een vulkaan en daarin dan weer een klein eilandje met ook een vulkaan. Het uitzicht was prachtig en het koele temperatuurtje ook genieten. Maar nu weer back to work, met wel een leuk weekend in het vooruitzicht. Ik ga gezellig naar een karaokie (karaoke, maar ze spreken het hier uit als karaoKIE) party en dat denk je waarschijnlijk wat is daar bijzonder aan? Nou uitgaan is een optie, maar karaokie is gewoon pas echt de shit. In sommige tuintjes zie je ook zo’n oldskool, lekker dikke TV staan en dan een groepje mensen (leeftijd maakt niet uit, iedereen is fan) keihard mee blèren. Ik moest zeker op het strand ook erg lachen, want het was zo belachelijk vals en hard, maar iedereen accepteert het gewoon. In Nederland zou binnen 5 minuten de rijdende rechter op de stoep staan.

Ik zal mijn ervaringen over deze party natuurlijk delen de volgende keer, like/deel/abonneer en veel dikke knuffels.

Liefs, Julia

Reacties

Reacties

Sebastiaan

Jij ook de beste wensen voor 2020!

Maak je wel video beelden en geluidsopnames als je gaat karaokien ;-) #HAVEFUN

Pien

Hahaha in NL zou binnen 5 min de rijdende rechter op de stoep staan 😂 wat een top verhaaltjes lieve Juul, geniet ervan !! 💕

Michelle

Hahahah ja dat filmpje van de karaokie zien we graag verschijnen ;-)
Leuk om allemaal te lezen Julia!

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!